Benim Sıram Ne Zaman Gelecek?

Hayat bize sürekli böyle düşündürüyor, farkında mısınız?

Her gidenle birlikte, onlar için seviniyorsunuz ama bir yandan da kendiniz için üzgün hissediyorsunuz. En azından benim durumum böyle. Sanırım karar verdim. Sanırım ben de gitmek istiyorum. En azından İstanbul’da kalmak istemiyorum. Burada benim için ailem ve bir kaç dostum dışında hiçbir şey yok. Rezil bir şehir olmuş burası, iğrenç insanlarla birlikte!

Bakıyorum, ilk olarak Sakiş gitti. İzmir’e yerleşti, şu an işe de başladı. Elbette zorlukları var bu arada, kimse muhteşem kurulu bir yaşama gitmiyor, mücadele her zaman var. Onun kavgası artık orada! Ama o gitmek duygusunu bir kere aldım ya, tekrar tekrar gitmek istiyorum buralardan.

Sonra kardeşim gitti. Almanya’da staj buldu kaldı. Onun için inanılmaz seviniyorum. Evet, o da orada oldukça fazla alanda mücadele veriyor. İşle ayrı, insanlarla ayrı, ailesinin özlemiyle ayrı. Bunların hepsini biliyorum, nasıl zor geçtiğini de biliyorum. Ama yine de gitmek istiyorum.

Şimdi de Damla gitti. Damla zaten Perugia’ya dönecekti dönmesine de o da farklı bir bölüm açtı hayatında. İngiltere’de bir üniversiteye Erasmus’a gidiyor. O kadar kısıtlı bir zamanı var ki her şeyi yetiştirmek için! Geçen sene benim başıma gelen bu sene onun başına geldi. Her şey en son dakikada belli oldu. Onun cesaretine bayılıyorum. Henüz 21 yaşında ve bu yaşayacağı 3. ülke. Çok çok mücadeleli günler onu bekliyor, biliyorum. Ama ben de yeni bir yerde yeni bir sayfa açmak istiyorum.

Son 1-2 yılda o kadar çok sevdiğim insan iş bulup taşındı gitti ki, yukarıdakiler kadar yakınım olmasalar da hayatımda boşlukların hissettiğim o kadar arkadaşım gitti ki! İngiltere, Amerika, Kanada, Hollanda hatta Singapur ve Çin! Hepsi orada mücadele ediyor şimdi. Yurt içi de giden çok oldu. İzmir, Antalya, Bursa.. Ocak ayında bir de Adana’ya göndereceğiz şimdi. Sonra uzak gelecekte bir de Samsun var.

Bu kadar gidiş görünce, benim de gidesim geliyor. İstanbul’da tek kalmışım da kimsem yokmuş gibi hissediyorum. Hepsi adına çok mutluyum. Umarım gittikleri yollarda ayaklarına taş bile takılmaz. İşleri kolaylıkla hallolur, hepsi çok mutlu olurlar ❤

Ama yine de ben de gitmek istiyorum ve bunun için ne yapacağımı bilmiyorum. Asla ne istediğime karar veremiyorum. Nereye gitmek istiyorum? Ne yapmak istiyorum? O nedenle harekete geçmiyorum ve o nedenle sıra bana gelemiyor. Çünkü biliyorum ben şu an burada mücadele etmiyorum. Mücadeleyi bıraktığım için sıra bana gelmiyor. Aslında acelem yok, sadece en sevdiğim insanlar gittiği için gitme isteğim yükseliyor. Ama gün geçtikçe o kadar soğuyorum ki buradan, hiçbir şeye adım atmak istemiyorum. Korkuyorum da bir yandan. Henüz başvurduğum iş için bile insanlar, benim yerime kendi adamlarını işe almak için ayağımı kaydırmak istediler. Bu memlekette nereye, ne adım atabilirim ki? Siz durdukça nereye adım atıyorsunuz? Atabiliyor musunuz?

fundaninharikalardiyari.wordpress.com – © 2019 – Tüm Hakları Saklıdır.

Bir Yorum Bırakabilirsin

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s