İtalyanlar’ın Mezuniyet Adetleri

Perugia seferindeyken -artık sefer diye bahsediyorum- inanılmaz güzel İtalyan ritüelleriyle karşılaştım. Her birine ayrı ayrı hayran kaldım. Bu insanlar gerçekten yaşamayı seviyorlar, eğlenmeyi biliyorlar. YAŞAMAYI VE EĞLENMEYİ SEÇİYORLAR. Ellerini sürdükleri her şey mutluluk saçıyor. Bu geleneklerden birini görüp de gülümsememeniz, içinizin ısınmaması mümkün değil. Hiçbirini unutmak istemiyorum o yüzden aklıma geldikçe burayı yine anılar ile dolduracağım ❤

Bu yazıya da konu olan mezuniyetleri mesela. Hiçbir arkadaşımın mezuniyetine denk gelemedim, umarım seneye Damla’nın mezuniyeti için orada olabilirim. Hatta meşhur yurt açılışına gitmemin nedeni de beni bir mezuniyete davet ettiklerini sanmamdı. Neyse =)

Ben kimsenin mezuniyetine katılamadığım için elimde ne sunumdan ne de kutlamadan hiç fotoğraf yook. Bu  yazıda kullandığım üç fotoğrafı da UNİPG (Perugia Üniversitesi)’nin Instagram hesabından aldım. Umarım kimseyi kızdırmam.

mezun_fhd.jpg

Perugia’da öğrenciler okulca, bölümce ya da sınıfça değil, tek tek mezun oluyorlar. Hocalarının ve arkadaşlarının önünde son sunumlarını yapıyorlar, başarılı oldularsa mezun oluyorlar ve günün sonuna kadar kafalarından çıkarmadıkları taçlarını almaya hak kazanıyorlar.  Bu taçlara gerçekten bayılıyorum. O kadar güzeller ki! “Corona di Laurea ya da Corona di Alloro” diye geçiyor adı. Orada bir kelime oyunu var, o yüzden çevirirken tam anlatamayabilirim diye düşünerek o kısma hiç girmiyorum. Sezar’dan geldiğini ve bereket getirmesini temsil ettiğini okumuştum bir yerde. Farklı bölümlerden mezun olanları göstermek için ufak tefek farklılıkları da oluyormuş ama o kadar detayını bilemiyorum. Öğrenciler taçlarını aldıktan sona dışarı çıktıklarında onları konfetilerle, çiçeklerle, marşlarla, sloganlarla arkadaşları bekliyor. İlk iş güzel bir şampanya patlatıyorlar. Sonra da bütün gün sokakları geziyorlar. Adetten midir bilmem bir tanesinde, “Arkadaşımız mezun oldu. Doktor arkadaşımıza yardım eder misiniz?” diye para toplayanını bile görmüştüm. Türkiye’de sonu dayakla, aşağılamayla, sinir harbiyle bitecek ne varsa, oradaki insanların hoşgörü ile, eğlence ile, rahatlık ile bunları savuşturduğunu gördüm.

mezun._fhd.jpg

Öğrenciler o kapıdan çıkış anında o kadar tatlı görünüyorlar ki! Baksanıza bu öğrenci mesela, nasıl da mutlu! O da diyor mudur acaba psikopat hocalara rağmen mezun oldum, illet bir tez danışmanım vardı ama ona rağmen bitirdim diye? Kimbilir! Arkasındaki insanlar da muhtemelen bir sonraki öğrencinin arkadaşları ve ailesi, ne heyecan ama ne mutluluk! Bizde asla söylendiği saatte başlamayan törenleri, yüzlerce öğrencinin arasından çocuğunuzu ya da arkadaşınızı bulmaya çalıştığınız dakikalar izliyor. Sonunda bulduğunuzda görüş açınız da kısıtlı olduğundan heyecanına ortak olamıyorsunuz. Yalandan, kimsenin ezberlemediği iki cümle söylettiriyorlar. Hoop bitti, kepler yukarı, aileler eve, öğrenciler nereye istiyorsa oraya….

Yine bir İtalya’ya övgü ve aşk mektubu gibi oldu ama o kadar seviyorum ki şu keyifli anlarını, anlatmakla bitiremiyorum işte!

fundaninharikalardiyari.wordpress.com – © 2019 – Tüm Hakları Saklıdır.

Bir Yorum Bırakabilirsin

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s